شبکه مردمی اطلاع رسانی شما نیوز | shomanews

تاریخ انتشار : ۰۱ خرداد ۱۳۹۷ - ۱۰:۲۵
کد خبر: ۸۶۳۰۵۲
کمتر کسی است که واکنش اردوغان در اجلاس سال ۲۰۰۸داووس را به یاد نداشته باشد. وی که در آن زمان نخست وزیر ترکیه بود در اعتراض به رفتار‌های رژیم صهیونیستی در غزه و کشتار کودکان با لحنی تند با شیمون پرز رئیس وقت رژیم صهیونیستی اجلاس را ترک کرد.

به گزارش شمانیوز، کمتر کسی است که واکنش اردوغان در اجلاس سال ۲۰۰۸ داووس را به یاد نداشته باشد. وی که در آن زمان نخست وزیر ترکیه بود در اعتراض به رفتار‌های رژیم صهیونیستی در غزه و کشتار کودکان در لحنی تند با شیمون پرز رئیس وقت رژیم صهیونیستی، اجلاس را ترک کرد.

اردوغان با این کار برای مدتی قهرمان شد. واقعیت هم این بود که در سایه سکوت دردناک و خیانت سران عربی، این نوع واکنش اردوغان بی مانند بود. دست کم فلسطینی‌ها چنین انتظاری را از او و دیگر حکام اسلامی نداشتند که همزمان با حمایت از فلسطین روابط دوستانه‌ای هم با اسراییل تدارک دیده بودند.

آخرین رهبری که فلسطینی‌ها به یاد دارند که از آن‌ها در برابر اسرائیل حمایت کرده بود شاید جمال عبدالناصر بود هر چند تکیه زیاد وی به ملی گرایی عربی و دوری از بستر‌های اسلام خواهی ملتش نتوانست او را در مسیر ازاد سازی فلسطین موفق گرداند. البته تفاوت میان عبدالناصر دهه ۶۰ قرن بیستم و اردوغان دهه دوم قرن ۲۱ در این است که عبدالناصر برای «رهایی فلسطین» با اسراییل جنگید، اما اردوغان برای «زندگی مسالمت آمیز در کنار اسراییل» با این رژیم در فضای سیاسی سرشاخ شده است.

از سویی برخی هم در آن زمان از خود می‌پرسیدند چرا ایران با وجود این همه حمایت رهبران و مردم آن از فلسطین تا این اندازه مطرح نشد؟ البته این پرسش بیشتر یک شُبهه و ابهام برای اعتبار زدایی از ایران بود تا چیز دیگر. واقعیت این است که از ایران انتظاری جز این هم نبود و حمایت ایران چیز جدیدی نبود تا برای برخی شگفتی ساز شود. بعبارتی حضور و حمایت ایران در تمامی رویداد‌های سیاسی و میدانی فلسطینی از ابتدای انقلاب اسلامی تا به امروز یک راهبرد تغییر ناپذیر است و ذات سیاست‌های ایران را تشکیل می‌داد نه آنکه بخشی از سیاست‌های تاکتیکی آن باشد. جمهوری اسلامی ایران طی سال‌های پس از انقلاب اسلامی ایران هیچ گاه به فلسطین به عنوان یک ابزار برای نزدیکی یا دوری به و از فرد، جریان و یا قدرت بیگانه‌ای نگاه نکرد و نخواهد کرد بلکه همواره فلسطین را معیار سنجش میزان پایبندی کشور‌های عربی و اسلامی به تعالیم اسلام و مسائل مبتلا به ان نگریست.
 
 
چرا نباید اردوغان را زیاد جدی گرفت؟
عکس از رویترز: اردوغان و شیمون پرز رئیس وقت رژیم صهیونیستی در اجلاس داووس سوئیس - اردوغان این نشست را ترک کرد
 
 
چرا نباید اردوغان را زیاد جدی گرفت؟
عکس:AFP. اردوغان در کنار عبدالله گول رئیس جمهور وقت ترکیه و شیمون پرز در یک مهمانی
 
موضوعی که اردوغان بخوبی توانست از آن بهره گیرد و بیش از آنکه راهبرد سیاست‌های آنکارا باشد بعنوان تاکتیکی برای امتیازگیری تبدیل شد. یک بار برای عضویت در اتحادیه اروپا و بار دیگر برای امتیاز گیری سیاسی.

اردوغان مدل جدیدی را داشت به جهان اسلام معرفی می‌کرد که معتقد بود هم می‌توان با اسرائیل مخالفت کرد و هم سفیر آن را به رسمیت شناخت. مدل اردوغان براساس سکولاریسم این نوید را می‌داد که در کنار انتقادات شدید به اسرائیل می‌توان با آن مانور نظامی مشترک برگزار کرد و در عین حال محبوب فلسطینی‌ها و افکار عمومی داخل هم بود.

در ماجرای انتقال سفارت آمریکا به قدس و نشست سازمان همکاری اسلامی نیز بیشتر او تلاش کرد تا زمینه موفقیت خود را در عرصه سیاسی آینده ترکیه تضمین کند. همین موضوع است که برخی تحلیلگران را نسبت به حسن نیت رئیس جمهور کنونی ترکیه مردد می‌کند. تردیدی که با گذشت تحولات سیاسی داخلی ترکیه و منطقه رنگ و بوی بیشتری به خود می‌گیرد؛ و شاید برای همین است که برخی معتقدند این رفتار‌های اردوغان برای کسب آرا در انتخابات ۲۴ ژوئن ریاست جمهوری سال جاری درترکیه است.
منبع
شماپلاس
اشتراک گذاری
نظر کاربران
نام:
ایمیل:
* نظر:
مناسبت روز
بانك سينا
آسیاتک
بيمه پارسيان
موسسه نور
حامیان ولایت
آخرین اخبار
حامیان ولایت
تبليغات در شمانيوز
موسسه اعتباری ملل
بانك انصار
بانك پاسارگاد
مهر اقتصاد
بانك مهر ايران
بانك صنعت و معدن
سازمان خصوصی سازی
بانك ملت
بانك ملي
بانك گردشگري
بورس
ایران زمین
ویدیو
عکس
x