دیوارچینی بخش زیادی از زمان و هزینه سفت‌کاری را تلف می‌کند. انتخاب نادرست مصالح دیوار، بار مرده ساختمان را بالا می‌برد و هزینه‌های دستمزد و پلاسترکاری را دوچندان می‌کند.

شناخت دقیق مزایا و معایب بلوک هبلکس به پیمانکاران و سازندگان اجازه می‌دهد قبل از خرید، رفتار مکانیکی، سرعت اجرا و دخل‌وخرج نهایی پروژه را کاملاً دقیق بسنجند.

مزایای بلوک هبلکس

بلوک AAC تحت فشار 12 اتمسفر و دمای 190 درجه سانتی‌گراد در اتوکلاو فرآوری می‌شود. این فرآیند صنعتی، کیفیتی پایدار و مشخصاتی مکانیکی ایجاد می‌کند که مصالح سنتی توان رقابت با آن را ندارند. برخی از مزایای این محصول عبارتند از:

سبکی وزن و تاثیر بر کاهش ابعاد اسکلت سازه

وزن مخصوص خشک هبلکس استاندارد بین 500 تا 600 کیلوگرم بر متر مکعب است. این عدد کمتر از نصف وزن بلوک سیمانی ته پر است.

وقتی بار مرده دیوارها سبک شود، مهندس محاسب در متراژهای بالا مقاطع تیر، ستون و درصد آرماتور فونداسیون را کاهش می‌دهد. این کاهش فولاد مصرفی مستقیماً هزینه کلی سازه را پایین می‌آورد.

عایق‌بندی حرارتی و صوتی

رسانایی حرارتی هبلکس حدود 0.12 W/mK است. چنین عددی دیوارهای پیرامونی 15 و 20 سانتی‌متری را بدون نیاز به پشم‌سنگ یا فوم، با مبحث 19 مقررات ملی ساختمان منطبق می‌کند.

همچنین ساختار حفره‌های هوای بسته در بافت بتن، شدت صوت را تا حدود 45 دسی‌بل افت می‌دهد و سکوت مطلوبی در واحدهای مسکونی ایجاد می‌کند.

سرعت بالای دیوارچینی

ابعاد دقیق بلوک‌های هبلکس (با طول 60 و ارتفاع 25 سانتی‌متر) راندمان کاری بنا را تا روزانه 30 الی 40 مترمربع بالا می‌برد.

از طرف دیگر، لوله‌گذاری برق و تاسیسات مکانیکی با شیارزن‌های ساده بدون ضربه و بدون پرت مصالح انجام می‌شود؛ مزیتی که در سفال همیشه باعث شکستگی و نخاله سنگین کارگاهی می‌شود.

پایداری و مقاومت بالا در برابر حریق

هبلکس از سیلیس، سیمان، آهک و پودر آلومینیوم ساخته می‌شود و ذاتاً ماده‌ای نسوز با کلاس آتش‌پذیری A1 است. در تست‌های آزمایشگاهی، دیوار هبلکس 15 سانتی‌متری بیش از 4 ساعت حرارت مستقیم بالای 1000 درجه سانتی‌گراد را بدون ترک‌خوردگی عمیق یا انتشار گازهای سمی تحمل می‌کند و ایمنی بالایی به راه‌پله‌ها و دیوارهای آسانسور می‌بخشد.

معایب و چالش‌های بلوک هبلکس

در کنار ویژگی‌های مثبت، هبلکس محدودیت‌های اجرایی و ساختاری دارد که اگر بدون نظارت مهندسی اجرا شود، خسارت ایجاد می‌کند. برخی از این معایب عبارتند از:

جذب آب بالای اولیه

به دلیل ماهیت مواد متخلخل، هبلکس آب ملات تازه را خیلی سریع جذب می‌کند. اگر پیش از اجرای گچ یا سیمان، سطح بلوک زنجاب نشود یا از پرایمر آب‌بند استفاده نکنید، ملات نازک‌کاری می‌سوزد، پوک می‌شود و بعد از چند ماه شبکه ترک‌های مویی روی سطح ظاهر خواهد شد.

غیر باربر بودن

این بلوک فقط بار وزن خود را تحمل می‌کند و نباید هیچ بار ثقلی به آن منتقل شود. اتصال هبلکس به اسکلت نیازمند بست‌های رادیکالی، گیره‌ها و قلاب‌های استاندارد پیوست ششم آیین‌نامه 2800 است.

برای نصب وسایل سنگین مثل رادیاتور و یونیت‌های کابینت هم نمی‌توان از رول‌پلاک‌های معمولی استفاده کرد و حتماً باید رول‌پلاک پروانه‌ای یا انکربولت مخصوص AAC به کار رود.

حساسیت به ملات سنتی

استفاده از ملات ماسه‌سیمان ضخیم بین درزهای هبلکس یک اشتباه فاحش اجرایی است، چون پل حرارتی می‌سازد و وزن دیوار را بالا می‌برد.

هبلکس فقط باید با چسب پلیمری مخصوص با ضخامت 2 تا 3 میلی‌متر و با ماله دندانه‌دار اجرا شود. این امر مستلزم نظارت دقیق روی مهارت استادکاران دیوارچین است.

چه زمانی خرید هبلکس از نظر اقتصادی توجیه دارد؟

بسیاری از سازندگان در نگاه اول فقط قیمت هر متر مکعب بلوک را مقایسه می‌کنند. این خطایی رایج در برآورد هزینه‌هاست. اگرچه ممکن است رقم فاکتور اولیه در مقایسه با سفال بالاتر به نظر برسد، اما حذف ملات ماسه سیمان، کاهش دستمزد کارگری به دلیل سرعت بالا، حذف لایه ضخیم گچ‌وخاک و کاهش ابعاد اسکلت سازه، هزینه نهایی تمام‌شده هر متر مربع دیوار را به نفع هبلکس تغییر می‌دهد.

برای محاسبه دقیق هزینه‌های پروژه و استعلام روزانه قیمت هبلکس با بالاترین عیار سیلیس و خط تولید استاندارد، مراجعه به مراجع تخصصی تولید و پخش نظیر سینا بلوک راهکاری مطمئن برای حذف واسطه‌ها و کنترل بودجه ساخت است.

چک‌لیست طلایی اجرای اصولی هبلکس برای سازندگان

رعایت دقیق این اصول اجرایی پیش از شروع دیوارچینی، ریسک ترک‌خوردگی اندود و افت مقاومت اتصالات را به صفر می‌رساند:

• کنترل تراز رج اول: رج اول حتماً باید با ملات ماسه سیمان 1 به 3 تراز شود تا خطاهای کف خنثی گردد.
• استفاده از وال‌پست‌های نوین: مطابق پیوست ششم آیین‌نامه 2800، اتصال بلوک به ستون باید از طریق بست ارتجاعی یا گیره و قلاب باشد تا در زلزله دیوار رفتار مستقلی داشته باشد.
• رعایت ضخامت چسب: ضخامت چسب پودری پلیمری نباید بیشتر از 3 میلی‌متر شود؛ ضخامت اضافه موجب افت استحکام اتصال خواهد شد.
• پوشش‌دهی درزها: شیارهای تاسیساتی باید پس از لوله‌گذاری با ملات ترمیم‌کننده مخصوص هبلکس پر شوند تا از افت عایق صوتی جلوگیری شود.