زنان محور بازسازی خانواده و جامعه اند

به گزارش خبرنگار شمانیوز از شیراز، دکتر کامران باقری لنکرانی چهارشنبه در نشست تخصصی «نقش زنان در مدیریت بحران و تاب‌آوری» که به عنوان پیش‌رویداد پانزدهمین کنفرانس بین‌المللی سلامت زنان برگزار شد، با اشاره به سابقه برگزاری این همایش اظهار کرد: اولین سمینار سلامت زنان را در خردادماه 1391 برگزار کردیم و از آن سال تاکنون، هر ساله این کنگره را با همکاری نهادهای مختلف در شیراز اجرا کرده‌ایم.

وی افزود: رویکرد ما در این سمینار عمدتاً بین‌رشته‌ای است. گرچه سمینارهای متعددی در حوزه سلامت بانوان در کشور برگزار می‌شود، اما اغلب آن‌ها نگاهی صرفاً طبی داشته و هر تخصص به فراخور حوزه خود فعالیت می‌کند، اما آنچه این سمینار را متمایز می‌سازد، نگاه جامع و بین‌رشته‌ای به موضوع سلامت زنان است و به‌جرأت می‌توان گفت غیر از این سمینار، نمونه مشابه دیگری در کشور نداریم.

وی خاطرنشان کرد: خوشبختانه در تمام 14 دوره برگزاری، توانسته‌ایم گفتمان‌سازی مناسبی در این زمینه چه در داخل و چه در خارج از کشور داشته باشیم؛ به‌تازگی سازمان فرهنگی، آموزشی و کنفرانس اسلامی با ما تماس گرفته و با الگوبرداری از سمینارهای ما، از راه‌اندازی شبکه سلامت زنان در بین کشورهای اسلامی با محوریت این سمینار سخن گفته است که امیدواریم محقق شود.

او گفت: در سال‌های مختلف، موضوعات گوناگونی در حوزه سلامت زنان مورد توجه قرار گرفته است؛ از بحث سرطان‌ها و سلامت باروری گرفته تا مخاطرات محیطی، سلامت روان و بیماری‌های مختلفی که ممکن است زنان را درگیر کند و ریشه‌یابی آن‌ها. امسال موضوعی که انتخاب کرده‌ایم، بحث سلامت زنان شاغل است که به نظر من یکی از موضوعات جدی و قابل‌توجه است.

وی با اشاره به تاثیر وقایع یک سال اخیر بر فضای سمینار تصریح کرد: اتفاقاتی که در یک سال گذشته رخ داد، از جنگ تحمیلی و کودتای دی‌ماه گرفته تا وقایع تلخی که همچنان ادامه دارد، طبیعتا بر فضای سمینار ما نیز تاثیرگذار است؛ تاکنون در این جنگ تحمیلی حدود سه هزار و 500 شهید داشته‌ایم که 499 نفر از آن‌ها را زنان تشکیل می‌دهند؛ این آمار نشان می‌دهد که زنان نه تنها در این صحنه حضوری فعال داشتند، بلکه مهم‌تر از نقش شهادت آنان، این است که بار سنگین مصیبت‌ها و تبعات وقایع بر دوش آن‌هاست و زنان هستند که می‌توانند محور بازسازی خانواده و جامعه باشند.

وزیر اسبق بهداشت با تاکید بر اهمیت تاب‌آوری در شرایط کنونی اظهار کرد: تاب‌آوری به معنای برگشت به شرایط قبلی نیست؛ همان‌گونه که همه می‌دانیم، تاب‌آوری توانایی سازگاری، بازیابی عملکرد و حتی مهم‌تر از آن، رشد در مقابل دشواری‌ها و بحران‌هاست و در این زمینه، بحث سلامت روان نیز محوریت پیدا می‌کند.

وی افزود: بسیاری از افراد نگاهشان به تاب‌آوری صرفا یک مهارت رفتاری و تکنیک مقابله‌ای است، اما نگاه عمیق‌تر به این موضوع ما را آگاه می‌کند که در برابر بحران‌ها می‌توانیم رشد داشته باشیم، نه اینکه فقط وضع موجود را حفظ کنیم.

باقری لنکرانی با اشاره به رویکرد معنا درمانی گفت: در نیمه دوم قرن گذشته، رویکردی تحت عنوان لوگوتراپی توسط ویکتور فرانکل، روانپزشک اتریشی-یهودی، پایه‌گذاری شد. ایشان سال‌هایی را در اردوگاه آشویتس و چند اردوگاه دیگر زندانی بود و مشاهده جالبی که نقل می‌کنند این است که افرادی که جان سالم به در بردند، لزوما قوی‌ترین یا سالم‌ترین افراد از نظر جسمی نبودند، بلکه کسانی که هدفی برای زندگی داشتند و معنایی برای زیستن، احتمال بقایشان در آن شرایط سخت بسیار بالاتر بود؛ این هدف می‌توانست دیدار با فرزند یا به اتمام رساندن یک کتاب باشد و همین انگیزه، معنایی به حیاتشان می‌بخشید و آن‌ها را توانمند می‌کرد.

وی تصریح کرد: رویکرد ویکتور فرانکل مبنایی برای روانشناسی مثبت‌گرا شد؛ سخن اینجاست که سختی و رنج، پایان راه نیست، بلکه می‌تواند پله‌ای برای رشد باشد و بحران به فرصتی برای رشد پس از تراما تبدیل شود، اما مسئله اصلی این است که این معنا را از کجا به دست آوریم؟ تاب‌آوری حقیقی باید مبتنی بر یک معنا باشد و معنای پایدار، آن چیزی است که به زندگی جهت می‌دهد.

وی با بیان ارتباط این نگاه با تفکر عرفانی گفت: ما می‌توانیم هر چیز به‌ظاهر زشتی را به زیبایی تبدیل کنیم؛ همان کلام زیبای حضرت زینب (س) که در مجلس ابن‌زیاد فرمودند «ما رَأَیتُ إِلَّا جَمِیلًا»، به ما می‌آموزد که هر سختی را با نگاه صحیح می‌توان به فرصت رشد و تعالی تبدیل کرد؛ این را از رهبر عزیزمان نیز آموخته‌ایم که مکررا تاکید داشتند و با زندگی خود نشان دادند که در سخت‌ترین شرایط نیز می‌توان با نگاه مثبت، تسلیم و رضای الهی و نگاه سازنده، آن فرصت را به تعالی و پیشرفت تبدیل کرد.

وی خاطره‌ای از رهبر شهید انقلاب نقل کرد و افزود: یادم هست که یک بار خدمت ایشان بودم و یکی از نزدیکانشان بیمار بود. کسی گفت «ان‌شاءالله خدا خوبش می‌کند» و مدعی شد که دارو نیاز نیست، اما ایشان فرمودند که توکل این نیست که دست روی دست بگذاریم؛ توکل این است که دارو را استفاده کنی اما بدانی که شفا از خداست. این به ما درس می‌دهد که توکل به معنای دست روی دست گذاشتن و برنامه‌ریزی نکردن نیست، بلکه به معنای انجام همه کارها با آگاهی از مخاطرات و چالش‌هاست، اما در عین حال دانستن اینکه خدای متعال است که به کارها برکت می‌دهد.