سیاه‌چاله اقتصادی ایران؛ ریشه‌های تورم و فقر از سال ۸۶

این تحلیلگر اقتصادی تأکید می‌کند که سیاست‌های اتخاذشده در سال 1386 باعث ایجاد یک «سیاه‌چاله اقتصادی» شده که کمر اقتصاد کشور را شکسته است. به گفته قلی‌زاده، پیش از این سال، نفت ایران برای صنایع داخلی رایگان بود و سالانه حدود یک میلیارد بشکه نفت خام به پالایشگاه‌ها داده می‌شد. اما با تغییر سیاست‌ها در سال 86، قیمت هر بشکه نفت به نرخ جهانی حدود 80 دلار رسید که موجب افزایش قیمت‌ها و به‌هم‌خوردن معادله 100 ساله اقتصادی شد. قلی‌زاده با اشاره به آمارهای تورم، بیان می‌کند که ایران طولانی‌ترین تورم دو رقمی جهان را تجربه می‌کند و میانگین تورم سالانه کشورهای جهان 4 تا 5 درصد است، در حالی که در ایران تورم ماهانه به 9 درصد رسیده است. او این وضعیت را نوعی «بیماری نفتی ایرانی» می‌نامد که به‌زودی در جهان تدریس خواهد شد، زیرا مشابه آن وجود نداشته است. به باور وی، این روند به بازتوزیع ثروت از جیب مردم به نفع اقشار غنی منجر شده و در گزارش مرکز آمار، تورم مواد خوراکی برای روستاییان به 138 درصد رسیده که نشان‌دهنده تاثیر بیشتر تورم بر طبقات فقیر است. این تحلیلگر می‌افزاید که مطالعات رسمی نشان می‌دهد هیچ‌یک از وعده‌های سال 86 محقق نشده است. او یادآور شد که مسعود نیلی، اقتصاددان، نیز سه بار اظهار داشته که نمودارهای اقتصادی کشور از سال 86 معکوس شده‌اند. قلی‌زاده تأکید می‌کند که متوسط رشد اقتصادی ایران از سال 86 تاکنون حدود 0.1 تا 0.2 درصد بوده، در حالی که پیش از آن این رشد حدود 5 درصد و هدف‌گذاری 8 درصد بود. وی هشدار می‌دهد که بدون بازنگری و اصلاح رابطه اقتصاد ایران با نفت و انرژی، مشکلات موجود نه‌تنها برطرف نخواهد شد، بلکه ابعاد گسترده‌تری پیدا خواهد کرد و ممکن است به فروپاشی اقتصاد کشور منجر شود.